Καλλιτέχνες εναντίον δισκογραφικών



Πώς «ψαλιδίζονται» τα δικαιώματα;



Τα μπερδεμένα (με τις digital πωλήσεις και τo licensing) πνευματικά δικαιώματα και η απώλειά τους οδηγούν άλλη μια μπάντα σε δικαστική διαμάχη εναντίον της εταιρίας της. Τελευταίοι στο ≪χορό≫ που τείνει να γίνει κίνημα, είναι οι Toto, οι οποίοι απαιτούν 605 χιλιάδες δολάρια από την αμερικανική Sony, ακολουθώντας τουςKenny Rogers, Peter Frampton και Chuck D (Public Enemy), σε ένα εν πρώτοις διαφορετικό αγώνα εναντίον των δισκογραφικών εταιριών, αλλά με κοινή βάση.-



Οι μεν Toto ζητούν να διορθωθούν μια σειρά από λάθη στον υπολογισμό όσων είχαν λαμβάνειν, ενώ παράλληλα στέκονται σε μια λεπτομέρεια αρκετά σημαντική: Οι ψηφιακές πωλήσεις, ισχυρίζονται, αντιπροσωπεύουν ≪άδεια≫, και επομένως οι καλλιτέχνες θα έπρεπε να λαμβάνουν το 50% των εσόδων και όχι το 12-20% των δικαιωμάτων που λαμβάνουν από την πώληση του cd. Ο Chuck D, από την πλευρά του, μηνύει τη Universal για τον τρόπο υπολογισμού ακόμα και του συμφωνηθέντος ποσοστού που θα ελάμβανε το group των Public Enemy από τις ψηφιακές πωλήσεις (24%), φέρνοντας στη δημοσιότητα, μάλιστα, ένα ενδιαφέρον πινακάκι για το πώς καταλήγουν οι ίδιοι να παίρνουν μόλις το 8% των ψηφιακών εσόδων, την ίδια ώρα που η εταιρία τους ισχυρίζεται ότι τους έχει αποδώσει το 24%! Τα ελληνικά αυτά μαθηματικά έχουν ως εξής: Αν π.χ. ένας καλλιτέχνης πουλήσει 1.000 αντίτυπα, η εταιρία του δεν υπολογίζει το 15% όσων πουλήθηκαν, δηλαδή αποδίδει τα δικαιώματα στα 850 αντίτυπα.

Αν βγάλουμε και το 30% που πηγαίνει στο iTunes, τότε για 1.000 αντίτυπα έναντι ενός δολαρίου, μένουν 595$. Από εκεί ξεκινά μια μείωση 25% με την αιτιολογία “Container Charge for Audiophile Records”, και πλέον μας μένουν 450$. Λογικά έστω και τώρα θα έπρεπε να λαμβάνεο καλλιτέχνης το 24%, αλλά το ≪μαχαίρι≫ δεν σταματά εδώ. Υπάρχει άλλη μια προσαρμογή, υπό την ταμπέλα “Royalty Base Percentage Adjustedfor Audiophile Deduction” (25%), και τελικά ο καλλιτέχνης κατα-λήγει να παίρνει τα 80 από τα 1000$, δηλαδή ένα 8%.Η έκβαση και των δύο δικαστικών μαχών δεν παρουσιάζει απλώς ενδιαφέρον: καταπιάνεται με δύο διαφορετικές, αλλά σημαντικές λεπτομέρειες που δεν ρυθμίστηκαν στην εποχή της ψηφιακής πώλησης και των δικαιωμάτων της, αλλά πλέον, με την επικράτηση του digital (με τη νομοθεσία, όμως, να έχει ως βάση το φυσικό προϊόν) μόνο λεπτομέρειες δεν είναι, αφού σημαίνουν απώλεια πολύ μεγάλων ποσών για τους καλλιτέχνες. Είναι γνωστό, τέλος, ότι σε μια παγκόσμια κρίση που επιφέρει μειωμένους τζίρους, η πίεση στους μεσάζοντες πλέον θα είναι αφόρητη, ώστε και να πέσουν οι τιμές, αλλά και ο δημιουργός/παραγωγός να καρπωθεί μεγαλύτερο μέρος από αυτό που μέχρι τώρα που αναλογούσε. Επομένως, δεν αποκλείεται να δούμε στο άμεσο μέλλον κι άλλες ανάλογες κινήσεις...